THE CHILDREN'S LITERATURE DEVELOPMENT FUND



ხელისგულზე დაგდებული ხუთთეთრიანი

 მანანა წერეთელი
`და ვინც მიიღებს ერთ ასეთ ბავშვს
 ჩემი სახელით, მე მღებულობს (მათე, 18,5)

ხელიხელჩაკიდებული ცისა და ლექსო ერთ-ერთი მრავალსართულიანი სახლის კიბის ქვეშ, ნახევრად სარდაფის ერთ ოთახისმაგვარ სათავსოში მოხვდნენ, სადაც ნესტი და გაჭირვება სუ ფევდა. ოდესღაც შეღებილი, გაცრეცილი ხის კარები ბოლომდე არც იკეტებოდა, ოთახს ფანჯარა არ ჰქონდა, ამიტომ მასში მზის სინათლე ვერ აღწევდა. ლექსომ ძლივს გაარჩია ორი დაბალი, ფიცრებაყრილი ხის ტახტი და ფე    ხმოტეხილი, პატარა მაგიდა, რომელსაც ერთი მხრიდან დამტვრეული აგურები ჰქონდა შეწყობილი, რომ არ წაქცეულიყო. მაგიდაზე ელაგა ერთჯერადი ჭიქა, ცელოფანზე დადებული ძველი პურის ნაჭერი და წყლით სავსე ბოთლი. იქვე, ჭუჭყიანი ძველმანებით სავსე, ძველის ძველი დაწ ნული კალათა იდგა. ერთ ტახტზე ახალგაზრდა, თმადაუვარცხნელი ქალი იჯდა და მაგიდაზე ნაღვენთში დამაგრებული სანთლის შუქზე ბავშვის ჭუჭყიან ტანსაცმელს აკერებდა. მეორე ტახტზე კი ორ ბავშვს - და-ძმას ეძინა. ქალი დროდადრო ბავშვებს გახედავდა და მკაცრი, გამყი    ნავი ხმით აფრთხილებდა:
- ადექით, გაიღვიძეთ, რამდენჯერ უნდა გითხრათ, წასვლის დროა!
გოგონამ, რომელიც ლექსოს ტოლი იქნებოდა, ერთი-ორჯერ წამოიწია, შეეცადა ამდგა    რიყო, მაგრამ ძილს ვერ მოერია და ისევ მიწვა. პატარას, ასე ხუთიოდე წლის ბიჭუნას კი ღრმად ეძინა.
დედამ დაკერებული ტანსაცმელი კალათაში ჩაყარა, შემდეგ ტახტის ქვეშ არყის პატარა, ჭუჭყიანი ბოთლი მოძებნა, შეაჯანჯღარა და შიგ რომ ვერაფერი აღმოაჩინა, გაბრაზებით მოისროლა, ბავშვებს გაცეცხლებული თვალებით გახედა, მაგიდიდან წყლით სავსე ბოთ    ლი აიღო და მძინარე და-ძმას გადაასხა.
შეშინებული ბავშვები ტირილ-ყვირილით წამოხტნენ და მაშინვე ჩაცმა დაიწყეს. ნუცა უფრო მარჯვე გამოდგა, პატარა ძმასაც მიეშვ  ელა, თან თვალი დედისკენ ეჭირა, კიდევ არ გაგვიბრაზდესო. გიგამ იცოდა, დედას მი    სი ტირი-ლი უფრო გააღიზიანებდა, ამიტომ ცრემლებს იკავებდა, მაგრამ ტუჩი ისე ჰქონდა გადმობრუნებული, ძნელი მისა    ხვედრი არ იყო, ყოველ წუთს შეიძლებოდა აღრიალებულიყო. ნუცამ ძლივს იპოვა ტახტის ქვეშ შეყრილი, გაცვეთილი, რამდენიმე ადგილას გამოგლეჯილი, უთასმებო ყელიანი ფეხსაცმელი და გიგას ფეხებთან დაუყარა - `შენ თვითონ ჩაიცვიო~. პატარამ შებრუნებით ჩაყო ფეხები ფეხ    საცმელში და მაგიდაზე დაგდებულ პურს წაეტანა. დედას არ გამოპარვია მისი მოძრაობა, პურისკენ გა    წვ    დილ ხელში გამე    ტებით ჩაარტყა და ად    გილ-ადგილ თვლებჩავარდნილი, ნაქსოვი ქუდი მიაჩეჩა. გიგამ ყელში მოწოლილი ტირილი ისევ ჩაყლაპა, ცრემლი თვალების სწრაფი ხამხამით გააქრო, ქუდი მოუხერხებლად ჩამოიხატა და კარები გამოაღო.
დედამ პურს ხელი წამოავლო, ნუცას კარისკენ უხეშად უბიძგა და გარეთ გასულმა კარი ფეხით მიაჯახუნა. ქუჩაში პური სამ ნაწილად გაყო, ბავშვებსაც მიაწოდა და თვითონაც ჩაკბიჩა.
გიგა გამალებით ჭამდა პურის ნატეხს, მარცხენა ხელი პირთან გაეშალა, რომ ნამცეცები არ დაკარგვოდა და წინ წასულ დედას და დას არეული ნაბიჯებით მისდევდა. ჭამა მალე დაამთავრა, პაწია ხელის გულზე დაყრილი ნამცეცები ალოკა და საცო    დავი თვალი გააყოლა მაღაზიის ვიტრინაში გამოფენილ ათასგვარ პურ-ფუნთუშეულს.
- დროზე გადმოადგი ფეხი! - უბრძანა დედამ და სახელოზე ისე მოქაჩა, გიგას ფეხი აერია და წაიქცა. შეშინებული პატარა უცებ წამოხტა, დედას გახედა და ჩქარი ნაბიჯით წამოეწია უკანმოუხედავად მიმავალთ. შემდეგ გვერდზეც კი აღარ გაუხედავს, ისე თავჩაქინდრული, უკუღმაჩაცმული ფეხსაცმელების ფრატუნით გაჰყვა მათ.
ლექსო გულნატკენი ადევნებდა თვალს სიღარიბისგან დაჩაგრულ ორ უმწეო პატარას და რაიმეს თქმის სურვილიც კი დაეკარგა.
მალე ისინი ერთ-ერთი მეტროს შესასვლელთან შეჩერდნენ და ისე დაიკავეს ადგილები, აშკარა იყო, შეჩვეული იყვნენ ასეთ ცხოვრებას. დედა და გიგა მეტროს ერთ მხარეს, ბორდიურზე ჩამოსხდნენ, ნუცა - მეორე მხარეს. გიგამ კარგად იცოდა თავისი საქმე, პირდაპირ ასფალტზე მოიკალათა, ჩამოფხატული ქუდი შეისწორა, ჭუჭყიანი ხელი მოწყალებისთვის გაიშვირა და მორჩილი, მუდარის გამომხატველი თვალებით გამვლელებს დააკვირდა. ჯერ გაუცნობიერებელი ინტუიციით, პატარა ბიჭუნა წინასწარ გრძნობდა, ვინ როის დააპირებდა მოწყალების გაღებას და, მართალია, დიდად არ მოსწონ თავისი საქმე, მაინც ცდილობდა, უფრო გულის ამაჩუყებლად, შესაბრალისად ეჩვენებინა თავი. ამისთვის ხანდახან ცრემლებსაც მოიშველიებდა, თუმცა ეს ცრემლები, უმეტეს შემთხვევაში, შიმშილით, სიცივით ან დედის უხეშო    ბით იყო გამოწვეული, ამიტომ თამაში ძალიან იშვიათად სჭირდებოდა. მხოლოდ ოცამდე თვლა იცოდა. მნიშვნელობა არ ჰქონდა, რამდენ  თეთრიანს მისცემდნენ, ოცზე მეტი რომ შეუგროვდებო    და, გახარებული ჩაუჩხრიალე    ბდა დედას ხელებში, რადგან იცოდა, ერთ ფუნთუშას დაიმსახურებდა.
მაგრამ იყო დღეები, როცა ათამდეც ვერ ადიოდა, მაშინ სამივე მხოლოდ ერთი პურით უნდა დაკმაყოფილებულიყო, რადგან მათ შორის ყველაზე მეტს გიგა შოულობდა. მისი ლამაზი სახე, მოწყენილი, სევდიანი თვალები, ხშირად აცრემლებულიც, თითქმის ვერც ერთ გამვლელს ვერ ტოვებდა გულგრილს. არც თვითონ იყო აბეზარი ბავშვი, მიჯდებოდა თავისთვის და ხელგაწვდილი, უმეტესად თავჩაქინდრული, ზედ    მეტს არაფერს აკეთებდა. ხანდახან კი მწარედ ატირდებოდა, როცა მთელი დღის განმავლობაში ხელმოცარულს დედა დაუმსახურებლად წაუთაქებდა და წყევლასაც მიაყოლებდა. იმდენად არ სტკიოდა, რამდენადაც სწყინდა. მისი პატარა გონება ვერ აანალიზებდა, რატომ სჯიდა დედა, ის ხომ ყველა მის მოთხოვნას ასრულებდა.
უცებ ხალხში ნაცნობი სახე დალანდა და გაფაციცდა. ლამაზად ჩაცმული, შუა    ხნის ქალი მოდიოდა მისკენ თბილი ღიმილით. გიგას გული აუფრთხიალდა. ასე იცოდა ყოველთვის, როცა ვინმე მის მიმართ სითბოს გამოამჟღავნებდა, რაც ძალიან იშვიათად ხდებოდა და ძალიან აკლდა. სხვა დროსაც ამჩნევდა ამ ქალისგან ყურადღებას, თბილ გამოხედვას. ის ყოველ-თვის 50 თეთრს ჩუქნიდა. ქალი მიუახლოვდა, დაიხარა და თავზე ხელი გადაუსვა. შემდეგ ჩანთიდან ახალთახალი, ძალიან ლამაზი ნაქსოვი ქუდი ამოიღო, გიგას დაგლე            ჯილი ქუდი მოხადა და ახალი ქუდი დაახურა. გიგამ გაკვირვებული დი        დი შავი თვალებით ამოხედა და `მადლობო - უთხრა, თან ცალი ხე    ლით ახალი ქუდი მოსინჯა. ასეთი რამ ჯერ არ განუცდია, არასდროს ჰქონია რა    იმე ახალი, ლამაზი და გული სიხარულით კინაღამ გაუსკდა. ეს სიხარული სახეზე ისე ნათლად აღებეჭდა, ქალს გაეღიმა, ისევ მოეფერა, ხელში ერთი ლარიც ჩაუდო და ნელი ნაბიჯით მეტროში შევიდა.
გიგამ ფული მაგრად ჩაბღუჯა ხელში და დიდხანს უყურა მეტროს შესასვლელს, მხოლოდ მაშინ გამოფხიზლდა, როცა დედამისმა ახალი ქუდი უხეშად წაგლიჯა თავიდან და მუჭიც თითქმის ძალით გაუხსნა, რომ ლარიანი წაერთმია.
- მომეცი, ჩემი ქუდია!.. იმ ქალმა მაჩუქააა!.. - გული ამოუჯდა გიგას, რადგან მი        ვდა, ის ქუდი მას აღარ დაუბრუნდებოდა.
- მშვენიერი ქუდი გაქვს, ახალი რად გინდა! - მკაცრად უთხრა დედამ, ატირე    ბულ პატარას გვერდი აუარა და ჩქარი ნაბიჯით გაშორდა.
ნუცა შორიდან უყურებდა ყველაფერს, მაგრამ უფლება არ ჰქონდა, თავისი ად    გილი მიეტოვებინა. როგორც კი დედა თვალსმოფარებული დაიგულა, ძმისკენ გაქანდა, მოეხვია და აკოცა.
- არ იტირო!.. აი, დიდი რომ გავიზრდები, უკეთესს გიყიდი... - შემდეგ დაფიქრდა და სასოწარკვეთილებით ამოიკვნესა, - რა გვეშველება ახლა?!. დედა ქუდს გაყიდის და დასალევს იყიდის, მერე კი გვცემს!..
გიგას შიშით ცრემლები შეაშრა თვალებზე და დას ორივე ხელი შემოხვია.
- გავიქცეთ, სადმე გავიქცეთ, თორემ გვცემს!..
- სად უნდა გავიქცეთ?! - თვითონაც აუცრემლდა თვალები ნუცას, მაგრამ თავი შეიკავა. მას მიაჩნდა, რადგან უფროსი იყო, პატარა ძმა უნდა დაეცვა და მაგალითიც ეჩვენებინა, - ჯერ დავიცადოთ, იქნებ არ დალიოს.
ნუცამ ხელებში ჩაბღუჯული ძველი ქუდი გამოართვა ძმას, მზრუნველად დაა    ხუ    რა, ხელის    გულით ცრემლები მოწმინდა და ისევ თავის ადგილს დაუბრუნდა.
დედას უფრო მეტხანს შეაგვიანდა, ვიდრე ფიქრობდნენ. ბოლოს, როგორც იყო გამოჩნდა, არეული ნაბიჯით მოდიოდა, თან რაღაცას მალავდა. ნელა მიუახლოვდა გიგას და გვერდით მიუჯდა. პატარას მისკენ გახედვისაც კი ეშინოდა, იჯდა თავჩაღუნული და გაშლილ ხელისგულზე დაგდებულ ხუთთეთრიანს მიშტერებოდა.
ეს იყო ის ერთადერთი ხუთთეთრიანი, რომელსაც გიგა თვალისჩინივით უფრთხილდებოდა და რომელიც ყოველთვის იდო მის პაწია ხელისგულზე, რომ უფრო მეტი მოეპოვებინა.
დედა დიდხანს იჯდა მის გვერდით ხმაამოუღებლად, თვალებდახუჭული ნელა ირ    წე        და და ჩუმად რაღაც მელოდიას ღიღინებდა. შემდეგ თითქოს ცოტა გამოფხიზ        და, ჯიბი    დან ნახევარი ძეხვი ამოიღო და გიგას ენის ბორძიკით უთხრა:
- დაუძახე შენს დას და ჭამეთ...
გიგას თვალები გაუფართოვდა. ვინ იცის, რამდენი ხანია, რაც ძეხვი არ ეჭამა, წამოხ    ტა, ხე        ლე        ბის ქნევით ნუცას გასძახა და ძეხვი ორად გაყო. ნუცამ მაშინვე მოირბინა, ძე        ვის ერ        თი ნახევარი გამოართვა ძმას და ნერწყვმორეულმა გემრიელად ჩაკბიჩა. ლუ        კმა გადა            ლა        პუ    ლი არ ჰქონდა, რომ მოქანავე დედას გახედა, შემდეგ მუჭში მოქ    ცე    ულ ძეხვს დაა            ტე        და და უცებ მთელი თავისი ნაჭერი დედას გაუწოდა. გიგას ლუკმა გაუჩერდა პირ    ში, დას გაკ    ვი            ვე    ბით ახედა, შემდეგ დედას დააკვირდა და თა    ვი    სი წილი ძეხვიც, თუმ-ცა სინანულით, მაგრამ მაინც, თვითონაც დედას გაუწოდა...
ქალმა წამოიწია, ორივეს დააშტერდა, ჯერ გიგას, მერე - ნუ    ცას ხელი მოუ    თა    თუ    ნა ლო    ყაზე, შემდეგ თვალები უფრო აემღვრა და წონასწორობადაკარგული ისევ თა    ვის ადგი        ზე დაე    ხე        ქა. დაჯდომისას რაღაც გარახუნდა ქვის ბორდიურზე, ქალ    მა ხე    ლით მოსი    ნჯა ჯი    ბეში შე    ნა-ხული ბოთლი, ამოიღო, მოიყუდა და ერთ დიდ ყლუპად მოსვა.
დედის ამღვრეულმა თვალებმა ნუცას უკან დაახევინა. ის ნელა შებრუნდა, ბო    ლო ლუ        მა საცოდავად ჩაყლაპა და სირბილით დაუბრუნდა თავის ადგილს, მაგრამ მა            ვის თვა    ლი არ მოუცილებია. გოგონა დაძაბული აკვირდებოდა დედის მოძრაო    ბას და გი    გას ხე    ლით ანიშ    ნებდა - ,,წყნარად იჯექიო. გიგას დის დარიგება არ სჭი            დე        ბო    და, შიში    სა    გან გაქვავებული იჯდა, მხოლოდ მისი მეტყველი თვალები მოწმო        და, რომ ცო        ხა    ლი იყო.
მათი დაძაბულობა ლექსოსაც გადაედო. ის მაგრად უჭერდა ცისას ხელს, თვალს არ აცი    ლებ    და ცხოვრებისგან გარიყულ ორ პატარას და გულით ნატრობდა, რაიმე შეძ                ბო    და, რომ მათ მიხმარებოდა. მაგრამ იმის გაფიქრებამ, რომ ამ შემთ        ვე    ვა    ში უძლუ    რი იყო, ლექსოს სა    ში        ლად ატკინა გული და ცისას ვედრებით სავსე თვა    ლე    ბით შეხე    და. ცისამ, როგორც ყო    ველ-თვის, მისი ფიქრები ამოიცნო, დაფიქრდა და `და    ვი    ცადოთო~, - უთ    ხრა. აშკარა იყო, ისიც თანაუგრძნობდა პატარა და-ძმას.
ამასობაში მოსაღამოვდა. გვიანი შემოდგომის ბინდმა საკმაო სუსხი მოიტანა. ბა            ვებს შესცივდათ და მუდარით შეხედეს დედას, მაგრამ მის უაზრო, გამყინავ მზე    რას წა                    დნენ და მხრებჩამოყრილი დაუბრუნდნენ თავიანთ ადგილებს. ქვაზე ჩა    მო            დარი გიგა სი    ცი    ვისგან კანკალებდა და მოწყალებისთვის გაწვდილი ხელიც უთ    რთო    და. მისდა მო            ლო        ნელად, ერთმა გამვლელმა ორმოცდაათი თეთრი დაუდო ხელისგულზე. გახა    რე    ბულ პატა    რას დე    დი    სთვის უნდოდა მიეწოდებინა ხურდა, მაგრამ უცებ გაყინუ    ლი ხე    ლი    დან გა                ვა    რდა. მონეტა გაგორდა, იბზრიალა, იტრიალა და წყა    ლსადენის თავდა    -ხუ    რავ ჭაში ჩა    ვა    რდა... აი, აქ მოხდა ის, რისიც ასე ეშინოდათ ბავ        ვებს. განრი        ხე    ბული, არ    ყით გონე    ბა    და    ბნელებული ქალი ეცა გი    გას და უმოწ    ყა-ლოდ დაუწყო ცემა. შეში    ნე    ბუ    ლი და გულამო        ჯდა    რი ბავშვი ტირი        ლით იხე-ვდა უკან და ხელებით იფარავდა სა    ხეს. დედა კი უგონოდ ურტყამდა და წყევ    ლიდა. ნუ    ცამ ორივე ხელი შემოხვია დედას უკ    ნიდან და შეეცადა, შეეჩერებინა, მაგ    რამ გაავებულმა ქალმა მასაც ხელი ჰკრა. ნუცა ჯერ ბორდიურზე დაენარცხა, შემ    დეგ გად    მო    ვარდა და ასფალტს სახით დაა        კდა. თვა    ლე    ბში სინათლე რომ დაუბ    რუნ    და, ცხვი    რი    დან წამ    სკდარი სისხლი სახელოთი მოი        მინ    და და ისევ დედას დაედევნა.
ხმაურზე ხალხიც შეგროვდა, მალე პოლიციის მანქანაც გამოჩნდა, მაგრამ ორმა პო    ლი            ციე        მაც ვერ შეძლო მათი დანახვით კიდევ უფრო გააფთრებული ქალის შეჩე    რე    ბა. ერთ-ერთმა პოლიცი    ელ    მა მოახერხა მისი შეპ            რობა, მაგრამ ქალმა ძლიერად გა        წია, ხე    ლი    დან დაუსხლტა, ინერციით თავი ვე    ღარ შეი    მაგ-რა და სწორედ იმ ჭაში ჩა    ყი    რავდა, სადაც მო    ნეტა ჩავარდა.
ჭაში თავით ჩავარდნილი ქალი, ხა            ხის დახმარებით, მაშინვე ამოა        რიეს პო    ლი    ცი        ლებმა, ასფალტზე დააწვინეს და სასწრაფო დახ    მა    რე    ბის მანქანაც გა    მო        ძა    ხეს... მაგრამ უკვე ყველაფერი გვიან იყო...
შეშინებული, აცახცახებული, დალურჯებულ-დასისხლიანებული ბავშვები ერთ    მა    ნეთ    ეკვ    როდნენ და ტირილით დასცქეროდნენ დედის უსიცოცხლო სხეულს. სას    წრა    ფო დახმარების ექ        მებმა გარდაც    ვალება დაადასტურეს და გვამი მან    ქა    ნა    ში მოათავსეს.
- საწყალი ბავშვები!.. რა ეშველებათ?!. ნეტავ მამა თუ ჰყავთ?.. - გაისმა აქა-იქ ხალხში.
პოლიციელებმა დაამშვიდეს დამფრთხალი ბავშვები, დაკითხეს და რომ გაიგეს, დედის მეტი არავინ ჰყავდათ, უპატრონო ბავშვთა სახლში გადასაყვანად მანქანისკენ გაუძღ    ვნენ.
- ცისა, გეხვეწები, თუ შეგიძლია, რაღაცით დაეხმარე! - მიუბრუნდა გულდაწყვეტილი ლექსო პატარა მეგობარს და მაშინვე მიხვდა, ცისას ვე    დრე    -ბა არ სჭირდებოდა, უკვე გადაწყვეტილი ჰქონდა დახმარება. დაფიქრე    ბუ    ლმა ცის ფე    რიამ შეკრებილ ხალხს გადაუფრინა და საოცარი ნათელი გადააფრქვია.
ხალხის ჯგუფს შუახნის ლამაზი ქალი გამოეყო, პოლიციელებთან მივიდა, რა    ღაც აუხ    სნა და ბავშვებთან ერთად მანქანის უკანა სავარძელზე მოთავსდა. და-ძმამ მო    რი    დე    ბით შეათვალიერა გამამხნევებელი და მზრუნველი იერით მომღიმარი ქალი. მი    სმა სით    ბომ ბავშვებს იმე    დის პატარა სხივი შემატა, რამაც გულამოსკვნით ატი    რე    ბულ გიგას გაა    ბედ    ვინა და ნაცნობ, მაგ    რამ ჯერ კიდევ უცნობ ქალს ჩაახუტა.
ისინი დიდხანს გააჩერეს პოლიციის განყოფილებაში. მობუზული ბავშვები კუთ    ხე    ში მიმსხდარიყვნენ და შეშინებული ათვალიერებდნენ უცხო ხალხს და უცხო გა    რე    მოს. უც    ნო    ბი ქალი რაღაცას დიდხანს ედავებოდა პოლიციელებს. რამდენჯერმე მო    ბი    ლური ტე    ლე        ფონითაც ისაუბრა. ბო    ლოს    , ზოგიერთი აუცილებელი საკითხის მოგვარების შემ    დეგ, როგორც იქნა, პატარებისკენ გაემართა, ორივეს ხელი ჩასჭიდა და პოლიციის მან    ქანით თავის სახლში გადაიყვანა.
გემოვნებით მოწყობილმა ბინამ, მშვიდმა გარემომ ბავშვები დააბნია. კუთხეში უძრავად მდგარნი გაფა    ცი    ცე    ბით ათვალიერებდნენ ყოველ კუთხე-კუნჭულს და ერთმა    ნეთს ხელს არ უშვებდნენ. ერთი სული ჰქონდათ, სადმე ჩამომსხდარიყვნენ და დაესვენათ, მაგ    რამ ასეთი სისუფთავისა და წესრიგის უნახავები, ნაბიჯის გადა    დგმა    საც ვერ ბედა        დნენ. ბოლოს, დაღლილობამ და ნერვიულობამ მაინც თა    ვისი გა                ტანა. გიგა სავარ    ძლის კუთ    ხე    ში უხერხულად ჩამოჯდა, თან თვალი კარადასთან მდგა    რი ქა        ლისკენ გაექ    ცა, ხომ არ გამიბრაზდებაო. ნუცამ ხელით ანიშნა, ადექიო. ქალ        მა პირსა    ხო    ცები და თეთ    -რე    ული აი    ღო და ბავშვებისკენ შემობრუნდა. შეშინებული გიგა სწრაფად წა        -მოხტა, თავი ვეღარ შეი    მაგ    რა და იატაკზე გაიშხლართა. ცრემლმო    რე    ულ    მა ქალმა მზრუ        ნველად წამოაყენა ატი    რე    ბული პატარა, ორივეს ხელი მოხვია და თბი    ლად ჩაუჩურჩულა:
- ეცადეთ, დაივიწყოთ ყველაფერი... მე ვიზრუნებ თქვენზე! დღეიდან აღარ შეგ    ცი        დე    ბათ, არ მოგშივდებათ და აღარც იმათხოვრებთ! ჩემი სიყვარული გაგათბობთ და ყვე    ლა    ფერს დაგავიწყებთ!.. ნუღარაფერზე იდარდებთ, რადგან ღმერთი ყოველთვის ჩვე        თა    ნაა! მთავარია, პატიოსნები და კეთილები იყოთ!
მალე, დაბანილ, სუფთად ჩაცმულ და-ძმას ერთ დიდ საწოლში ეძინა, თუმცა სახეზე ჯერ კიდევ აღბეჭდვოდათ მათი ასაკის    თვის შეუფერებელი სევდა-წუხილი. მათ სასთუ    მა            თან კი დიდხანს იჯდა კეთილი ქალბატონი, რომელიც ჩუმი ალერსით შეჰყურებ    და პატარებს.
`რა მძიმე ხვედრი არგუნა
ცხოვრებამ პატარებსაო!
ბოლოს ხომ მაინც აჯობა
სინათლემ - ღამეს ბნელსაო!
დაივიწყებენ სიმწარეს,
მადლს შესწირავენ ღმერთსაო! -
იმედმოცემული ხმით ამოთქვა ლექსომ, ცრემლიანი თვალები მუჭებით ამოიმშრალა და თვალებაციმციმებულ ცისას სიყვარულით გაუღიმა.



 * * *
შეგინიშნავთ ქუჩაში მდგარი თქვენივე თანატოლი, რომელიც მოწყალებას ითხოვს?
რა გრძნობა გეუფლებათ მათი დანახვისას?
გიცდიათ მათი დახმარება? რა გზით?
იცნობთ უფლის მოწოდებას: `ვინც შეიწყნარებს ერთ ამნაირ ბავშვს ჩემი სახელით, მე შემიწყნარებს~? რას გვეუბნება უფალი ამ სიტყვებით?
თქვენი აზრით, არ უყვარდა დედას თავისი შვილები? რატომ ექცეოდა მათ ასე?